کلسترول تام، اضافه وزن، زنان سالم، گروه کنترل

نکته مهم : برای دانلود متن کامل فایل پایان نامه ها به سایت sabzfile.com مراجعه نمایید
<![CDATA[ همکاران (1391) تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی (نیز با شدت 50 تا 60 درصد یک تکرار بیشینه، چهار جلسه در هر هفته و هر جلسه به مدت 50 دقیقه) و هوازی بر سطوح سرم پروتئین واکنشی C، نیمرخ لیپیدی و ترکیب بدنی زنان دارای اضافه وزن را مورد مطالعه قرار دادند. در این مطالعه نیمه تجربی، 45 زن سالم غیریائسه، به طور تصادفی به سه گروه 15 نفری، (شاهد، تمرین هوازی و تمرین مقاومتی) تقسیم شدند. برنامه تمرین هوازی با شدت 65 تا 80 درصد حداکثر ضربان قلب ذخیره بود که به مدت شانزده دقیقه در هفته اول اجرا شد و در هفته هشتم به سی دقیقه رسید. درصد چربی بدن و نسبت دور شکم به دور لگن بعد از هشت هفته، در هر دو گروه تمرینی نسبت به گروه شاهد کاهش معنی‌دار و حداکثر توان هوازی افزایش معنی‌دار پیدا کرد. همچنین پروتئین واکنشی C گروه مقاومتی در مقایسه با گروه شاهد کاهش معنی‌دار داشت؛ در حالی که در شاخص‌های پروتئین واکنشی C سرم گروه هوازی نسبت به گروه شاهد تغییر معنی‌داری مشاهده نشد.
گرین۱۲۴ و همکاران(۲۰۱۲) تاثیر یک جلسه تمرین دویدن روی نوارگردان با شدت ۷۰ درصد حداکثر اکسیژن مصرفی را قبل و پس۱۲ هفته تمرین هوازی از هفته بر نیمرخ لیپیدی زنان و مردان چاق و یا دارای اضافه وزن (شاخص تود بدن ۹/۳۱ کیلوگرم/مترمربع) را بررسی نمودند. نتایج نشان داد که نیمرخ لیپدی آزمودنی ها، ۲۴ ساعت پس از تمرین حاد در هر دو مرحله قبل و پس ۱ز۱۲ هفته تمرین هوازی با تغییر معنی داری همراه نبود.
سی الک۱۲۵ و همکاران(۲۰۱۰) در بررسی تاثیر ۱۶ هفته تمرین هوازی تناوبی(۸۰ تا ۹۰ درصد حداکثر اکسیژن مصرفی) و یا تمرین مداوم متوسط(۵۰ تا ۶۰ درصد حداکثر اکسیژن مصرفی) بر سطوح نیمرخ لیپدی زنان سالم دارای والدین مبتلا به پرفشارخونی نشان دادند که تمرین هوازی تناوبی با افزایش لیپوپروتئین با دانسیته زیاد (۳/۲ میلی گرم در ۱۰۰میلی لیتر، ۸/۳%) و کاهش تری گلیسیرید و لیپوپروتئین کم چگال ( اما نه کلسترول) همراه بود( به ترتیب ۷/۰ و ۳/۱۲ میلی گرم در ۱۰۰میلی لیتر،۹/۰%، ۷/۱۱%). در حالی که تمرینات مداوم با افزایش کلسترول لیپوپروتئین پرچگال (۶/۳ میلی گرم در ۱۰۰میلی لیتر، ۳/۶%) و کاهش لیپوپروتئین با دانسیته کم ( اما نه تری گلیسیرید) همراه بود( به ترتیب ۶/۰ میلی گرم در ۱۰۰میلی لیتر،۶/۵%) همراه بود هرچند تغییرات فوق از نظر آماری معنی دارنبودند.
لیرا ۱و همکاران(۲۰۱۰) نشان دادند که سطوح پلاسمایی کلسترول تام، تری گلیسیرید، کلسترول لیپوپروتئین کم چگال در مردان بسیار تمرین کرده در مقایسه با مردان غیرفعال (همسان)به طورمعنی داری پاین تر بود در حالی که بین سطوح کلسترول لیپوپروتئین پر چگال آنان تفاوت معنی داری مشاهده نشد.
مارتینز۱۲۶ وهمگاران(۲۰۱۰)،در بررسی سلامت متابولیک بزرگسالان درطی ۱۶ هفته تمرین هوازی وقدرتی، به نتیجه رسیدند که کلسترول لیپوپروتئین کم چگال، تری گلیسرید ونسبت کلسترول تام به کلسترول لیپوپروتئین کم چگال کاهش ومیزان کلسترول لیپوپروتئین پرچگال افزایش داشته است.هم چنین نتایج گروه های تمرین قدرتی وتمرین استقامتی ،تفاوت چندانی با هم متفاوت نبود.
روسانو۱۲۷ و همکاران ( ۲۰۱۰) در بررسی تاثیر ۱۲ هفته تمرینات استقامتی منظم و روزانه ، در افراد مبتلا به دیابت نوع۲ نشان دادند که تمرینات مزمن هوازی با افزایش حداکثر اکسیژن مصرفی، کاهش رسوب کلسترول در دیواره عروق خونی، کاهش سطوح استراحتی MCP-1 و پروتئین واکنشی C و نیز کاهش بروز التهاب و تورم در عروق خونی و بهبودی عملکرد سیستم ایمنی بدن عروق شده است که به دلیل بالا رفتن سوخت وساز بدن وبهبودی عملکرد انسولین و جذب گلوکزدربدن می باشدو این در حالی می باشد که هنگام آغاز تمرینات سطوح استراحتی این سایتوکاین ها افزایش یافته است.
مستک۱۲۸ و همکاران(۲۰۰۶)پاسخ لیپیدی خون را متعاقب دو جلسه تمرین حاد تداومی با مصرف انرژی حدود ۴۰۰ کیلوکالری و یا سه جلسه تمرین تراکمی (در صبح، میان روز و عصر با فاصله ۴ ساعت بین جلسات و انرژی مصرفی حدود ۱۶۷ کیلوکالری در هر جلسه) را در مردان غیر فعال ۲۰ تا ۴۰ ساله مورد بررسی قرار دادند. تمرینات شامل راه رفتن و دویدن با شدت ۶۰ تا ۷۰ درصد حداکثر اکسیژن مصرفی بود. نمونه های خونی در سه مرحله قبل، ۲۴ و ۴۸ ساعت پس از تمرین گرفته شد. نتایج نشان داد که ۴۸ ساعت پس از تمرین، سطوح کلسترول لیپوپروتئین پر چگال در گروه تمرین تراکمی ۷ میلی گرم/دسی لیتر افزایش یافت در حالی که در گروه تداومی ۷ میلی گرم/دسی لیتر افزایش یافت. هم چنین میزان کلسترول تام در ۲۴ و ۴۸ ساعت پس از هردو تمرین حاد کاهش یافت در حالی که سطوح تری گلیسرید و کلسترول لیپوپروتئین کم چگال تغییری در مراحل پس از هر دو نوع تمرین حاد نیافت.
رانکوویک۱۲۹ و همکاران (۲۰۰۹) در بررسی تاثیر ۶ هفته تمرینات منظم هوازی بر تغییرات سطوح شاخص های التهابی در ۲۹ مرد و۲۳ زن با بیماری عروق کرونر پایدار نشان دادند که ۶ هفته تمرینات هوازی روی نوارگردان به مدت ۴۵ دقیقه با شدت ۷۰ -۸۰% حداکثر ضربان قلب ذخیره، ۳ بار در هفته منجر به تغییری در سطوح مولکول های چسبان بین سلولی گروه تمرین کرده در مقایسه با گروه کنترل نشد. ولی منجر به کاهش معنی دار در میزان پروتئین واکنشی C (25 درصد) و مولکول های چسبان بین سلولی (۱۶ درصد) پلاسمایی در گروه تمرینات هوازی در مقایسه با گروه کنترل شد.
ساباتیر۱۳۰ و همکاران (۲۰۰۸ ) در بررسی تاثیر تمرینات هوازی در زنان سالم مشاهده نمودند که پس از۱۴ هفته فعالیت هوازی با شدت های مختلف ۷۵ تا۹۰ درصد و ۵۵ تا ۶۵ درصد ضربان قلب ذخیره، (سه جلسه در هفته، ه
ر بار ۵۰ دقیقه) منجر به تغییر معنی داری در فاکتورهای مولکول های چسبان بین سلولی و پروتئین واکنشی C این افراد نشد. این نتیجه در حالی گزارش شد که، مقاومت در برابر جریان خون ۲۸ در صد کاهش(معنی دار) داشت و قطر شریان رانی نیز افزایش ۱۲ در صدی (معنی دار)از خود نشان داد.
محمدی و همکاران(۲۰۰۸) تاثیر یک جلسه تمرین هوازی شامل ۳۰ دقیقه رکاب زدن دوچرخه کارسنج با شدت ۶۵ تا ۷۰ درصد اکسیژن مصرفی روی را بر سطوح اینترلوکین ۶ و پروتئین واکنشی C در نوجوانان پسر غیر ورزشکار( با میانگین سنی ۱۵ سال) مورد بررسی قرار دادند. نتایج نشان داد سطوح پروتئین واکنشی C بلافاصله و ۶۰ دقیقه پس از تمرین افزایش یافت در حالی که سطوح پروتئین واکنشی C فقط در زمان ۶۰ دقیقه پس از ورزش افزایش یافت. بنابر این میزان آمادگی جسمانی و شدت غعالیت ورزشی می تواند بر پاسخ ایمنی به ورزش اثر گذار باشد.
سیموپولوس (۲۰۰۶) طی تحقیقی نشان داد پس از ۲۰ هفته فعالیت ورزشی با شدت ۷۵ درصد حداکثر اکسیژن مصرفی روی دوچرخه کارسنج، مقدار پروتئین واکنشی C در افراد سالم و بیماران قلبی- عروقی کاهش می یابد، اما در آزمودنی های بیمار این کاهش چشمگیر تر است.
لاکا ۱۳۱و همکاران (۲۰۰۶) گزارش کردند که فعالیت ورزشی استاندارد ۲۰ هفته ای، سطوح پروتئین واکنشی C پلاسمایی در افراد غیرفعال به ظاهر سالم با سطوح پایه بالایی را کاهش بخشید.

۳-۴٫ نتیجه گیری
نتایج مطالعات محققین بیانگر وجود یک ارتباط معکوس بین فعالیت ورزشی منظم و غلظت سرمی فاکتورهای التهابی پروتئین واکنشی C و فیبرینوژن و هم چنین تنظیم مثبت نیمرخ لیپیدی است. اما درخصوص اثرات حاد انواع پروتکل های تمرینی به ویژه تمرینات تناوبی پرشدت بر سطوح فاکتورهای فوق گزارشی مشاهده نشد. لذا در تحقیق حاضر پاسخ فیبرینوژن، پروتئین واکنشی C و نیمرخ لیپیدی به دو شیوه تمرینی هوازی حاد تداومی و تناوبی پرشدت در زنان غیرفعال مورد مقایسه قرار گرفت.

۳-۱٫ مقدمه
از آن جایی که انتخاب روش تحقیق مناسب برای شناخت واقعیات موجود و پی بردن به روابط بین متغیرها امری مهم در پژوهش های علمی است. لذا دراین فصل نحوه دقیق اجرای پژوهش برای رسیدن به پاسخ پرسش های تحقیق، آزمون های فرضیه ها و سهولت جمع آوری اطلاعات توسط محققان آتی، بیان می شود.

۳-۲٫ طرح پژوهش
با توجه به انجام مطالعه حاضر بر جامعه انسانی و عدم کنترل کامل عوامل محیطی متغیرهای مداخله گر، پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با استفاده از طرح پیش آزمون – پس آزمون بود.

۳- ۳٫ جامعه، نمونه‌ی آماری و نحوه‌ی گزینش آزمودنی‌ها
جامعه آماری پژوهش حاضر شامل زنان دانشجوی سالم غیرفعال و جوان (در دامنه سنی ۲۲ تا ۲۵ سال ) دانشگاه آزاد واحد ساری می باشند. پس از فراخوانی از طریق اطلاعیه، آزمودنی ها از بین داوطلبین و بر اساس اطلاعات حاصل از پرسشنامه سلامت (که به منظور اگاهی از سن، سابقه بیماری های قلبی عروقی و مشکلات ارتوپدی، داروهای مورد استفاده، سابقه ورزشی در اختیار آن ها قرار گرفت)، معاینه پزشک، اندازه گیری قد و وزن، درصد چربی بدن و جرم خالص بدن و هم چنین حداکثر اکسیژن مصرفی( جهت انتخاب آزمودنی های همسان) به صورت نمونه گیری هدفمند و در دسترس انتخاب شد ند. در ادامه، آزمودنی های منتخب (۲۰ نفر) به طور تصادفی به گروه های تمرین تداومی و تمرین تناوبی تقسیم شدند(۱۰ نفر در هر گروه).

۳-۴٫ متغیرهای پژوهش
۳-۴-۱٫ متغیر مستقل
تمرین هوازی تداومی با شدت متوسط
تمرین هوازی تداومی پرشدت

۳-۴-۲٫ متغیر وابسته
پروتئین واکنشی c
فیبرینوژن
کلسترول
تری گلیسیرید
لیپوپروتین کم چگال
لیپوپروتین پرچگال
هماتوکریت
هموگلوبین

۳-۵٫ ابزار و مواد مورد استفاده در پژوهش
۱- کرنومتر (Q&Q ) با دقت ۰۱/۰ ثانیه
۲- بلت ضربان سنج ضربان سنج پولار ساخت کشور ژاپن
۳- قد سنج دیواری با دقت ۱/۰ سانتی‌متر
۴- ترازوی دیجیتال با دقت ۱/۰ کیلوگرم
۵- نوارگردان مدل…… ساخت ……
۶- وسایل خون گیری از قبیل: سرنگ پزشکی، لوله آزمایش، الکل طبی، پنبه، کیت های مورد نیازو….
۷- دستگاه سانتریفیوژ، لوله فالکون حاوی EDTA، یخچال ۷۰- درجه سانتی‌گراد
۸- پرسشنامه پیشینه تندرستی
۹- پرسشنامه یادآمد غذایی
۱۰- کالیپر یاگامی ساخت ژاپن
۱۱- کیت اندازه گیری فیبرینوژن
۱۲- کیت اندازه گیری پروتئین واکنشی C

۳-۶٫ روش گردآوری اطلاعات
۳-۶-۱٫ تعیین شاخص های آنتروپومتریکی
برای اندازه گیری قد، آزمودنیها بدون کفش و کاملا صاف، پشت به دیوار مدرج و تماس ۴ نقطه از بدن با دیوار (پاشنه، باسن ، کتف، سر) در حال ایستادن تکیه داده بودند و قد از بالاترین ارتفاع سر (در حال نگاه چشم ها به جلو بود) به وسیله خط کش فلزی عمود شده به دیوار و مشخص نمودن ارتفاع، اندازه گیری شد. این عمل دو بار تکرار گردید و میانگین بدست آمده به عنوان قد آزمودنی محاسبه و ثبت شد.
وزن افراد با استفاده از ترازوی دیجیتالی آلمانی با دقت ۱/۰ ± کیلو گرم بدون کفش با حداقل لباس اندازه گیری شد و نمایه ی توده بدن (شاخص تود
ه بدنی) از تقسیم وزن فرد (کیلوگرم) به مجذور قد (متر) محاسبه شد.
کلیه اندازه گیری ها در صبح ( در ساعات ۹ تا ۱۰) انجام شد.

۳-۶-۲٫ تعیین حداکثر اکسیژن مصرفی(VO2max)
بروس از آزمون بروس برای تعیین حداکثر اکسیژن مصرفی استفاده شد. این آزمون شامل ۷ مرحله ۳ دقیقه ای دویدن بر روی نوارگردان بود که به تدریج سرعت و شیب نوارگردان تا زمان رسیدن فرد به مرز واماندگی افزایش یافت. سپس حداکثر اکسیژن مصرفی با استفاده از فرمول پولاک ( ۹/۳- زمان انجام فعالیت۳۸/۴= حداکثر اکسیژن مصرفی) در واحد میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در دقیقه محاسبه شد.
۳-۶-۳٫ تعیین درصد چربی
درصد چربی بدن آزمودنی ها با اندازه‌گیری ضخامت چین پوستی در نواحی سه سربازویی، فوق خاصره و ران سمت راست بدن و معادله سه نقطه‌ای جکسون – پولاک۱۳۲ (۱۹۸۰) که در زیر آمده است، محاسبه گردید.
BD= 099421/1- 0009929/0 (مجموع سه چین پوستی) + ۰۰۰۰۰۲۳/۰ ۲(مجموع سه چین پوستی) – ۰۰۰۱۳۹۲/۰ (سن)

درصد چربی بدن = / ۴۹۵) BD( – 450

۳-۶-۴٫ محاسبه درصد تغییرات حجم پلاسما
محاسبه درصد تغییرات حجم پلاسما بر پایه هموگلوبین و هماتوکریت با استفاده از فرمول زیر محاسبه شد :

: درصد تغییرات حجم پلاسما
: هموگلوبین آزمایش اول
: هموگلوبین آزمایش دوم
: هماتوکریت آزمایش اول
: هماتوکریت در آزمایش دوم

۳-۶-۵٫ برنامه تمرینی
برنامه تمرینی گروه هوازی تداومی شامل یک جلسه تمرین با شدت متوسط بود که آزمودنی ها پس از ۱۰ دقیقه گرم کردن (با حرکات کششی و ۵ دقیقه دویدن راه رفتن و دویدن نرم روی نوارگردان)، ۴۰دقیقه با شدت ۶۰ تا ۶۵ درصد حداکثر اکسیژن مصرفی بر روی نوارگردن دویدند.
برنامه تمرینی گروه تناوبی پرشدت شامل ۱۰ دقیقه گرم کردن (۵ دقیقه حرکات کششی و ۵ دقیقه دویدن راه رفتن و دویدن نرم روی نوارگردان)، ۳۶ دقیقه تمرین اصلی از ست های متناوب از ۱ دقیقه دویدن با شدت ۹۰ تا ۹۵ حداکثر اکسیژن مصرفی و ۳ دقیقه دویدن با شدت ۵۰% حداکثر اکسیژن مصرفی بود(می یر و همکاران،۲۰۱۳؛ سیم و همکاران،۲۰۱۳). هم چنین ضربان قلب آزمودنی ها با استفاده از ضربان سنج پولار در طی تمرین هوازی کنترل شد و حد اکثر ضربان قلب شرکت کنندگان با استفاده از رابطه (سن – ۲۲۰) محاسبه شد.

۳-۶-۶٫ نمونه گیری خونی
نمونه گیری خونی آزمودنی ها در مرحله لوتئال قاعدگی، بدنبال ۱۲ ساعت ناشتایی شبانه (مصرف رژیم غذایی سبک در شب قبل از خون گیری)، در سه مرحله پیش آزمون(پس از ۳۰ دقیقه استراحت در آزمایشگاه)، بلافاصله و ۶۰ دقیقه بعد ازآزمون( در شرایط ریکاوری غیرفعال) از ورید بازویی دست چپ در وضعیت نشسته و استراحت در ساعات ۸ تا ۱۱ صبح جمع آوری شد(۵ سی سی).سپس نمونه ها به دوقسمت تقسیم شد. نمونه ها خونی اول برای تعیین غلظت فیبرینوژن نمونه های خونی به ویال حاوی ماده ضدانعقاد سیترات افزوده شد. نمونه های خونی دوم]]>

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *