روایتی کوتاه بر داستان دوران «فرا پی سی»

اول آیپاد بود، بعد هم آیفون اومد. اما اون چیزی که کمک زیادی به مطرح شدن واژه "فرا پی سی" کرد، چیزی نبود جز آیپد. چیزی که در سال ۲۰۰۷، وقتی که استیو جابز واژه Post-PC رو معروفیت بخشید مشخص نبود، ورداشته شدن مشکلات بین همه این گجتای تخصص یافته و تک هدفی بود. پی سیای قوی شاید امروز هم نقشی در این دنیا داشته باشن اما این استفاده کاهش زیادی به خود دیده.

در حالی که شرکتای بزرگی مانند انویدیا در تحلیل بازار دچار اشتباهاتی شده بودن و خیال می کردن بازار پی سی همیشه رونق داره، آدمایی مثل جابز در اپل به این فکر میکردن که چیجوری با ارائه کالاهایی با عنوان "دستگاه های فرا پی سی" می تونن تاج و تخت رو از اون خود کنن و سخت افزار فروشای کلی رو پایین بکشن.

دوران فرا پی سی از وقتی شروع می شه که اسمارت فونا، تبلتا و دیگه گجتا جایگاه پی سی رو گرفتن و به کار گیری رایانه های شخصی رو روز به روز کمتر کردن.

در ادامه مطلب همراه سایت ما باشین تا با مرور تصاویری، نگاهی کوتاه و سریع داشته باشیم به دوران "فرا پی سی".

واژه "Post-PC" اولین بار به وسیله دیوید دی. کلارک، محقق ارشد دانشگاه ام آی تی در سال ۱۹۹۹ مطرح شد. در اون زمان معنی دستگاه های همراه خیلی خیلی دور از خیالات بودن. موبایلای آجرمانند نوکیا و پالم پایلت آخر تکنولوژی بودن و بلک بریا پیجرهای دو طرفه حساب می شدن.

 

نکته مهم : برای دانلود متن کامل فایل پایان نامه ها به سایت sabzfile.com مراجعه نمایید

مدتا قبل از موفقیت فعلی اپل، سامسونگ یا حتی ایسوس در بازار تبلتا، اچ پی مشغول ساخت دستگاه هایی با مشخصه های ظاهری حال حاضر بود. TC1100 شرکت HP یه تیکه بود و یه کیبورد قابل جدا شدن داشت. در سال ۲۰۰۳، این مدل هم خاص بود و هم عجیب و غریب. این روزا تیم کوک هم واسه مدیریت اپل بیشتر از یه آیپد که کیبوردی به اون وصل شده استفاده می کنه.

آیپاد منادی فرارسیدن دوران "فرا پی سی" بود. این وسیله جزو اولین وسایل تک وظیفه ای بود که خواستهامون از گجتا رو معنی کرد. اما دوران پادشاهی اون وقتی که اپل اسمارت فون هاش رو معرفی کرد تموم شد و پس، دوران همگرایی تازه شروع شده بود.

وقتی صحبت از دوران Post-PC به میان میاد، معمولا مردم زمان آغازش رو از زمان عرضه آیفون می دونن. اپل این وسیله رو تبدیل به اولین دستگاهی کرد که اینترنت رو به معنی واقعی درون جیب شما قرار میده. تا قبل از اون، وب گردی روی تلفنای همراه تجربه ای عذاب آور و نشدنی بود. در عرض چند سال، این موضوع تبدیل به پایه اصلی تجربه محاسباتی تلفنا شد.

باقی کمپانیا، مثل مایکروسافت و سامسونگ هم این انقلاب پیش رو رو مشاهده می کردن. Q1 سامسونگ، تلاش اولیه شرکت واسه ساخت کامپیوتری کوچیک با صفحه نمایش بود تا در بین حرکت هم مسمر ثمر باشه. اشتباه کلیدی هم دقیقا همینجا بود که روی مسمر ثمر بودن تاکید داشت و نه رسانه ها. تبلتای موفق بعدی که اومدن تمرکز بیشتری روی رسانه ها و تجربه ابتدایی وبگردی داشتن.

حالا چند سالی می شه که عرضه در بازار پی سی سقوط آزاد می کنه. حتما، بازار واسه کامپیوترای سنتی تغییر کرده و احمقانه بود که همچین چیزی رو رد کرد. پی سی سازه های بزرگ مثل Dell و HP این حقیقت رو در آینده متصور می شدن، در حالی که اپل همزمان داشت پول درو می کرد. اما این بدین معنی نبود که پی سی مرده یا کلا به وسیله یه سری وسیله جدید جانشین شده. چیزی که در حال اتفاق افتادن بود، مشخص شدن فرق بین دستگاه های فرا پی سی و پی سی بود. مردم همزمان هم جایگاهی واسه پی سی پیدا کردن و هم تبلت و اسمارت فون.

نوبت اون رسیده که لپ تاپا و دسکتاپا، از بازار تبلتا نوآوری قرض بگیرن. خیلی از دستگاه های ویندوزی حالا صاحب صفحات لمسی شدن و از همه مهمتر، حتی دسکتاپا که از جای شون تکون نمی خورن هم براساس فضای ابری کار می کنن. ویندوز ۸ (که هم روی تبلت اجرا می شه و هم روی دسکتاپ) و OS X تمرکز سنگینی روی سرویسای وب دارن. و البته، یه سیستم عامل گوگل کرومی هم هست که پاسخگوی نیاز هر روزه ما به اینترنته.

فاصله بین تبلتا و لپ تاپا کم کم از بین رفتن. دستگاهی مثل آیپد حالا اونقدر قدرتمنده و وسایل مناسب واسه بهره وری داره که شخصی مثل تیم کوک، ۸۰ درصد فعالیت هاش رو با اون انجام میده. اما این شاید چند سال پیش ممکن نبود، تا قبل اینکه iOS توانایی چندوظیفگی (MultiTasking) رو اضافه کرد. دلایل می گن که پی سی در حال مرگه چون که تبلتا هر روز بیشتر از قبل مثل پی سی می شن و در حالی که تیم کوک عقیده داره همه باید لپ تاپ هاشون رو دور بندازن و از تبلت استفاده کنن، شاید این اتفاق هیچ وقت نمیده. چون دلیل اصلی فروش تبلتا قدرت کلی اونا نیس، قیمت شونه.

همونطور که استفان بیگر، آنالیزور مجموعه NPD اشاره میکنه، انفجار اصلی در بازار تبلت، تعطیلات پایان سال ۲۰۱۲ بود. به چه دلیل اون سال؟ خوب، این تاریخ وقتیه که آیپد مینی، نکسوس ۷ گوگل و آمازون فایر رقابتی جدی رو شروع کردن. آمازون فایر با قیمت ۱۶۰ دلاری، صدها دلار از دید قیمت نسبت به آیپد ۵۰۰ دلاری جلوتر بود. پیام واضحی بیان شد: هرچه قدر تبلتا ارزونتر شن، مستقیما در فروش بیشتر اونا هم تاثیر می ذاره و در مقابل، به کار گیری لپ تاپ و جفت و جور یه رایانه خونگی دوم کمرنگ میشه.‎

سورپرایزی در کار نبود که نت بوکا اولین قربانیان انفجار پست پی سی بودن. این ماشینای کوچیک و بی قدرت به درد هیچ کاری جز وب گردی نمی خوردند. اما با ظهور صفحات لمسی رزولوشن بالا، حالا آسون تره که روی یه مبل لم بدیم و با آیپد به همه کارای مون برسیم تا اینکه یه مینی لپ تاپ یغور روی زانوانمان بذاریم.

براساس آمار منتشر شده به وسیله ان پی دی، آی دی سی و گارتنر، فروش تبلتا و اسمارت فونا طی یه سال گذشته کاهش زیادی داشته. به چه دلیل؟ جواب روشنه. بازار به مرز اشباع خود نزدیک می شه. با تشکر از تبلتای اندرویدی ۲۰۰ دلاری، تقریبا هر کسی که یه تبلت بخواد می تونه اونو بخره. حالا فروش آیپد رو به کاهش میره و بازار پی سی هم دیگه بازه وقتی رکودش رو پشت سر گذاشته.

حتی قابل اعتمادترین راه های فرق بخشیدن بین پی سی و تبلتا در حال از بین رفتن هستن. دستگاه هایی مثل یوگای لنوو، حاصل تغییر تفکر طراحان هستن. ظاهر عجیبپ فرز یوگا به شما این امکان رو میده که از اون به عنوان تبلت، دسکتاپ و حتی لپ تاپ استفاده کنین.

سرفیس مایکروسافت، شاید بهترین مثالی باشه که توجیح می کنه چیجوری تعریف ما از پی سی هنوزم در ده های قبل گیر کرده. سرفیس یه صفحه لمسی و رابط کاربری لمسی رو با یه کیبورد قابل جدا شدن ترکیب می کنه و فروشگاه اپلیکیشنای خودشو داره. دست آخر این چیه؟ یه تبلت؟ یه لپ تاپ؟ شاید هر دو.

مخصوصا حالا که اپل به آرومی اعمال OS X رو با iOS یکی می کنه، خیلی سخت میشه که خطی بین یه آیپد با کیبورد و مک بوک ایر کشید. تبلتای ۱۲ اینچی، مثل هیولاهای مالتی-تسکینگ سامسونگ، گلکسی نوت پرو ۱۲٫۲، جایگزینای مناسبی واسه لپ تاپ های ۱۳ اینچی حساب می شن. تا حالا، روشنه که دیدگاه عادی "Post-PC" به درستی وجود نداره. بلکه تولیدکنندگان، در حال پیوند دادن دستگاه های همراه و کامپیوترای سنتی هستن. یعنی اینکه زمان اون رسیده صحبت کردن درباره معنی "Post-PC" رو کنار بذاریم و به واژه دیگری که لیاقت بیشتری داره فکر کنیم: همگرایی.