رشته مدیریت-دانلود پایان نامه با موضوع تجدید ارزیابی

دانلود پایان نامه

تجاری دارایی‌های خود را به‌تدریج و در طول دوره‌های مختلف خریداری می‌کنند، در حالی‌که قیمت‌ها تغییر می‌یابند، بنابراین دارایی‌ها با مقیاس‌های متفاوتی ثبت می‌شوند و نمی‌توان تفسیر دقیق از مجموع دارایی‌ها بدست آورد.

مدافعان بهای تمام شده تاریخی ادعا می‌کنند که اطلاعات مبتنی بر بهای تاریخی برای ارزیابی وظیفه مباشرت مدیران مناسب است. ومعتقدند اساساً نقش حسابداری تاریخ‌نگاری است، بنابراین اطلاعات آن باید گذشته‌نگر باشد. همچنین در استدلالی دیگر بیان می‌کنند که تصمیم‌گیری مستلزم وجود سه نوع اطلاعات می‌باشد: اطلاعات گذشته، حال و آینده. اطلاعات گذشته می‌تواند به شناسایی نقاط قوت و ضعف و نیز تأیید و تصحیح تصمیمات کمک کند و اطلاعات حاصل از بهای تاریخی دارای ارزش بازخورد می‌باشد. این استدلال‌ها و دلایل به دلیل تغییر ماهیت مباشرت مدیران و امکان سوء استفاده مدیران از تفاوت ارزش اولیه و ارزش روز دارایی‌ها، و اینکه حسابداری فعلی دارای نقش‌های دیگری به‌جز تاریخ‌نگاری نیز دارد، مورد تردید قرارگرفته است (ثقفی، 1381).
به نظر ثقفی (1381) جایگاه ارزش‌های تاریخی در حسابداری فعلی، ناشی از درجه بالاتری از ملاحظات فکورانه نیست، بلکه کم‌و‌بیش ناشی از ناشی از تقلید‌های بدون فکر و باورهای غلط می‌باشد. ثبات و پایداری ارزش‌های تاریخی ناشی از روش‌های آموزشی، حمایت‌های قانونی، تعمیم نادرست دفترداری اولیه، حمایت تشکل‌های حرفه‌ای و نبود بازارکامل است.
علاوه بر موضوعات پیش‌گفته استفاده از ارزش‌های تاریخی می‌تواند پیامدهای منفی برای استفاده‌کنندگان از اطلاعات مالی به‌همراه داشته باشد. برای مثال سرمایه‌گذاران به دلیل عدم دسترسی به اطلاعات کامل و جامع نمی‌توانند قضاوت درستی در مورد مباشرت مدیران داشته باشند و برای کسب اطلاعات بیشتر به منابع رجوع خواهد کرد که اعتبار کمتری دارند و در نتیجه تصمیمات نادرستی اتخاد خواهند نمود.
2-4-2. روش تجدید ارزیابی
کاهش قدرت خرید پول در طول زمان و تغییرات گسترده در قیمت‌ها موجب ایجاد فاصله بین ارزش‌های ارائه شده در صورت‌های مالی، با ارزش‌های جاری و واقعیات اقتصادی می‌شود. بنابراین جوامع صنعتی روش‌های دیگری را برای ارزش‌گذاری دارایی‌ها بکار برده‌اند، یکی از این روش‌ها روش تجدید ارزیابی است.
عموماً فرآیند بازنگری در ارزش و استهلاک انباشته دارایی‌ها و انعکاس آثار افزایش قیمت‌ها از طریق ثبت در حساب‌ها، با عنوان تجدید ارزیابی دارایی‌ها شناسایی می‌شود (کلانتری بنگر، 1384). کمیته تدوین استانداردهای حسابداری (1388) در استاندارد شماره 11 حسابداری ایران در تعریف روش تجدید ارزیابی اظهار می‌دارد که:
«پس از شناخت دارایی ثابت مشهود، چنانچه ارزش منصفانه به‌گونه‌ای اتکاپذیر قابل اندازه‌گیری باشد، باید آن را به مبلغ تجدید ارزیابی یعنی ارزش منصفانه در تاریخ تجدید ارزیابی پس از کسر استهلاک انباشته و کاهش ارزش انباشته بعد از تجدیدارزیابی، ارائه کرد. تجدیدارزیابی باید در فواصل زمانی منظم انجام شود تا اطمینان حاصل گردد مبلغ دفتری دارایی تفاوت با اهمیتی با ارزش منصفانه آن در تاریخ ترازنامه ندارد. پس از انجام تجدید ارزیابی، استهلاک انباشته قبلی حذف و مبلغ تجدید ارزیابی، از هرنظر جایگزین ناخالص مبلغ دفتری قبلی آن دارایی خواهد شد».
استفاده از روش تجدید ارزیابی دارایی‌ها در دهه 1930 تا 1940 در برخی از کشورهای صنعتی اروپا مانند انگلستان متداول بوده است، ولی اوج بکارگیری روش تجدید ارزیابی مربوط به دهه 1970 و اوایل دهه 1980 در کشورهایی مانند انگلستان، فرانسه، ایتالیا، اسپانیا و پرتقال بوده است. با کاهش تورم در نیمه دوم دهه 1980 میلادی، تمایل به تجدید ارزیابی دارایی‌ها کاهش یافت. در ایران اگرچه در قانون تجارت مصوب 1311 و اصلاحیه آن حکم ویژه که صراحتاً به موضوع تجدید ارزیابی اشاره شده باشد، وجود ندارد. اما با توجه به حکم ماده 158 قانون تجارت تلویحاً موضوع ارزیابی دوباره دارایی‌ها در شرکت‌های سهامی مجاز شناخته‌شده است. (کلانتری بنگر، 1384).
برای تجدید ارزیابی دارایی‌ها می‌توان از معیارهای مختلفی برای اندازه‌گیری ارزش روز دارایی‌ها استفاده نمود که عبارتند از «بهای جایگزینی»، «بهای جایگزینی مستهلک شده»، «بهای تنزیل شده»، «روش خالص ارزش بازیافتنی»، «ارزش نقدی»، «ارزش باقیمانده»، «ارزش انحلال». در ادامه به تعریف مختصری از این معیارها با توجه به استانداردهای حسابداری ایران خواهیم پرداخت.
1. در تعریف بهای جایگزینی بیان می‌شود که بهای جایگزینی در واقع بهای جاری جایگزین نمودن یک دارایی نو با توان خدمت دهی مشابه بجای دارایی قدیمی می‌باشد. برای محاسبه بهای جایگزینی می‌توان از روش‌های زیر استفاده نمود:
الف- ارزش برآوردی: مقصود از ارزش برآوردی، برآورد هزینه‌های جاری یا ارزش جاری اقلامی است که برای جایگرینی دارایی لازم است. این برآورد می‌بایست از طریق روش‌های منظم انجام ‌شوند (هندریکسون و ون‌بردا، 1992).
ب- ارزش منصفانه: مبلغی است که خریداری مطلع و مایل و فروشنده‌ای مطلع و مایل می‌توانند در معامله‌ا‌ی حقیقی و در شرایط عادی، یک دارایی را در ازای مبلغ مزبور با یکدیگر مبادله کنند.
2. بهای ناخالص جایگزینی یک دارایی ( بهای جاری جایگزینی یک دارایی نو با توان خدمت دهی مشابه) پس از کسر استهلاک مبتنی بر بهای مزبور و مدت استفاده شده از آن دارایی.
3. بهای تنزیل شده عبارتست از ارزش فعلی خالص جریان‌های نقدی آتی ناشی از کاربرد مستمر دارایی ازجمله جریان‌های نقدی ناشی از واگذاری نهایی آن. این روش در واقع استفاده از ارزش اقتصادی دارایی برای تجدید ارزیابی است.

4. خالص ارزش بازیافتنی عبارت‌ است‌ از «خالص‌ ارزش‌ فروش» یا «ارزش‌ اقتصادی» یک‌ دارایی، هر کدام‌ که بیشتر است.

مطلب مشابه :  پایان نامه ارشد مدیریت :اتوماسیون اداری

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوند.

برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  77u.ir  مراجعه نمایید

رشته مدیریت همه موضوعات و گرایش ها : صنعتی ، دولتی ، MBA ، مالی ، بازاریابی (تبلیغات – برند – مصرف کننده -مشتری ،نظام کیفیت فراگیر ، بازرگانی بین الملل ، صادرات و واردات ، اجرایی ، کارآفرینی ، بیمه ، تحول ، فناوری اطلاعات ، مدیریت دانش ،استراتژیک ، سیستم های اطلاعاتی ، مدیریت منابع انسانی و افزایش بهره وری کارکنان سازمان

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

الف- «خالص ارزش فروش: مبلغ وجه نقد یا معادل آن که از طریق فروش دارایی در شرایط عادی و پس از کسر کلیه هزینه‌های مرتبط با فروش حاصل می‌شود.
ب- ارزش اقتصادی: ارزش فعلی خالص جریان‌های نقدی آتی ناشی از کاربرد مستمر دارایی ازجمله جریان‌های نقدی ناشی از واگذاری نهایی آن (کمیته تدوین استانداردهای حسابداری، 1388).
5. ارزش باقیمانده: مبلغ‌ برآوردی که واحد تجاری در حال حاضر می‌تواند از واگذاری دارایی پس از کسر مخارج برآوردی واگذاری بدست آورد، با این فرض که دارایی در وضعیت متصور در پایان عمر مفید باشد.
6. ارزش نقدی مبلغ نقد یا قدرت خریدی است که می‌توان از طریق فروش هر یک از اقلام دارایی تحت شرایط انحلال در یک سیستم سازمان یافته به دست آورد و این عدد بر اساس قیمت اعلام شده در بازار برای کالاها و تحت شرایط مشابه تعیین می شود.
7. ارزش انحلال مشابه ارزش نقدی می‌باشد، با این تفاوت که قیمت انحلال براساس شرایط متفاوتی در بازار تعیین می‌شود (هندریکسون و ون‌بردا، 1992).
کلیه معیارهای فوق توانایی ارائه ارزش‌های روز را دارا می‌باشند و هریک از منظری به ارزش روز دارایی نگریسته‌اند. مثلاً روش ارزش انحلال به ارزش دارایی در حالت انحلال واحد تجاری توجه دارد ولی ارزش منصفانه بر وجود یک معامله و طرفین مایل و آگاه برای تعیین ارزش تأکید دارد. همان‌طور که می‌دانیم ارزش‌های جاری دارای ویژگی «مربوط بودن» به تصمیمات استفاده‌کنندگان می‌باشد. با ارائه و افشاء این‌گونه اطلاعات می‌توان استفاده‌کنندگان را در اتخاذ تصمیمات بهتر کمک نمود.
ارزش منصفانه همان‌طور که در مفاهیم نظری هیات استانداردهای حسابداری مالی (FASB) تعریف شده است. به عنوان برآوردی از قیمت یک کالا می‌باشد، اگر آن کالا فروخته شده باشد، دارایی بوده و اگر طی مبادله بازپرداخت شود بدهی می‌باشد (پون، 2004). به علاوه پون توضیح می‌دهد که مربوط‌بودن به عنوان ظرفیت اطلاعات برای ایجاد تصمیم‌گیری متفاوت کاربران تعریف می‌شود و این کار را بوسیله کمک به کاربران در پیش‌بینی پیامدهای آتی، بررسی و تأیید یا تغییر در رخ‌دادهای گذشته، انجام می‌دهد‌.
ارزش منصفانه منعکس‌کننده اثرات شرایط فعلی بازار می‌باشد، و تغییرات در ارزش منصفانه منعکس‌کننده تغییرات در شرایط بازار است (پون، 2004). در مقابل اطلاعات مربوط به بهای تمام شده تاریخی تنها منعکس‌کننده شرایطی است که در زمان مبادله وجود دارد، و اثرات تغییرات قیمتی تنها هنگامی منعکس می‌شوند که شناسایی شوند. از آنجا که ارزش منصفانه اطلاعات جاری درباره شرایط و توقعات فعلی بازار را ارائه می‌کند، لذا انتظار می‌رود مبنای بهتری برای پیش‌بینی نسبت به ارقام قدیمی فراهم نماید زیرا این ارقام قدیمی شرایط و انتظارات قدیمی بازار را منعکس می‌کنند (پون، 2004)
حسابداری ارزش منصفانه، اطلاعات مربوط به ارزش مالکانه و مباشرت مدیریت را با بیان تمامی دارایی‌ها و بدهی‌ها در ترازنامه به ارزش آن‌ها برای سهامداران (یعنی ارزشی که برای سهامداران خواهند داشت) بیان می‌کند. با استفاده از حسابداری ارزش منصفانه همه دارایی‌ها و بدهی‌هایی که در ترازنامه به ارزش منصفانه ثبت شده‌اند، بیان کننده‌ ارزش‌دفتری حقوق مالکانه هستند، که همان ارزش حقوق مالکانه است. صورت سود و زیان، سود اقتصادی را گزارش خواهد کرد. زیرا این ‌صورت، تغییرات ناشی از ارزش را طی دوره بیان می‌کند.
برطبق اصول اقتصادی که تغییرات جاری در ارزش، تغییرات آینده در ارزش را پیش‌بینی نمی‌کنند، درآمدهای جاری نمی‌توانند درآمدهای آینده را، پیش‌بینی کنند. ولی این مسئله منجر به نگرانی در مورد ارزشیابی نخواهد شد زیرا ترازنامه اطلاعات مربوط به ارزشیابی را ارائه می‌دهد. از طرفی درآمدها نشان‌دهنده‌ مباشرت مدیران در افزایش ثروت و ارزش سهامداران خواهد بود. و درآمدهای غیرمنتظره، تغییر ناگهانی در ارزش هستند که در ریسک سرمایه‌گذاری مالکان گزارش می‌شوند. نوسان در درآمدها، حاوی اطلاعاتی در مورد ارزش مبتنی بر ریسک است.
بطور خلاصه، ترازنامه به‌عنوان ابتدایی‌ترین ابزارها جهت انتقال اطلاعات به سهامداران و اعتباردهندگان، اهداف مربوط به ارزشیابی و صورت سود و زیان اطلاعات مربوط به عملکرد مدیران و افشاء ریسک را پوشش خواهد داد (پنمن، 2007).
در این قسمت روش‌های ارزش‌گذاری دارایی‌ها معرفی و مورد بررسی قرار گرفت. در مجموع می‌توان بیان نمود که در دوره‌های تورمی استفاده از ارزش‌های تاریخی به ارائه اطلاعات نامربوط و گمراه‌کننده برای استفاده‌کنندگان منجر خواهد شد و از طرف دیگر بکارگیری ارزش منصفانه و روش تجدید ارزیابی، واقعیات اقتصادی را درگزارشات مالی ارائهمی کند و به استفاده‌کنندگان در اخذ تصمیمات بهتر و حفظ منافع خود کمک می‌کند. پس از بررسی روش‌های ارزش‌گذاری و درک اهمیت روش ارزش منصفانه به بررسی دقیق‌تر استانداردهای ایران در خصوص ارزش منصفانه و حسابداری ارزش منصفانه می‌پردازیم.
2-5. حسابداری ارزش منصفانه و استانداردهای حسابداری ایران
مطابق استانداردهای حسابداری ایران، ارزش منصفانه دارایی‌های ثابت مشهود معمولاً براساس ارزش بازار آن‌ها تعیین می‌گردد. این ارزش براساس شواهد بازار و توسط ارزیابان با صلاحیت حرفه‌ای تعیین می‌شود و چنانچه به دلیل ماهیت تخصصی دارایی‌های ثابت مشهود و نیز این امر که اقلام مذکور عمدتاً به‌صورت بخشی از یک واحد
تجاری فعال و نه به‌صورت جداگانه، فروخته می‌شود، شواهدی درخصوص ارزش بازار آنها وجود نداشته باشد، آن اقلام به بهای جایگزینی مستهلک شده ارزیابی می‌شود.
زمانی‌که از روش تجدید ارزیابی استفاده می‌کنیم باید بصورت تناوبی این تجدید ارزیابی را در سال‌های مختلف انجام دهیم. به نظر می‌رسد علت اصلی این امر تغییرات اقتصادی است که در یک دوره 3 ساله یا 5 ساله روی می‌دهد. تناوب تجدیدارزیابی به تغییرات ارزش منصفانه دارایی‌های تجدید ارزیابی شده بستگی دارد. چنانچه ارزش منصفانه دارایی‌های تجدید ارزیابی شده، تفاوت با اهمیتی با مبلغ دفتری آن داشته باشد، تجدیدارزیابی بعدی ضرورت دارد. به‌موجب استاندارد شماره 11 حسابداری ایران در شرایط کنونی این تفاوت معمولاً در دوره تناوب 3 یا 5 ساله ایجاد می‌شود.
هرگاه‌ یک‌ قلم‌ از دارایی‌های‌ ثابت‌ مشهود تجدید ارزیابی‌ شود، تجدیدارزیابی‌ تمام‌ اقلام‌ طبقه‌ای‌ که‌ دارایی‌ مزبور به‌ آن‌ تعلق‌ دارد، الزامی‌ است. تجدید ارزیابی همزمان اقلام یک طبقه دارایی ثابت‌مشهود، به آن دلیل ضرورت دارد که از ارزیابی اختیاری دارایی‌ها و گزارش آنها در صورت‌های مالی که منجر به اختلاط بهای تمام شده تاریخی و ارزش‌های منصفانه در تاریخ‌های متفاوت می‌شود، اجتناب گردد. با این‌حال، یک طبقه از دارایی‌ها را به‌شرطی می‌توان به‌طور چرخشی تجدیدارزیابی کرد که تجدیدارزیابی آن طبقه از دارایی‌ها طی یک دوره کوتاه کامل و به‌روز شود.
از آن‌جا که مبالغ دفتری دارایی‌های ثابت‌مشهودی که به مبلغ تجدیدارزیابی در ترازنامه نمایش می‌یابد، مبتنی بر معاملات واقعی واحد تجاری نیست، اعتبار صورت‌های مالی به این امر بستگی دارد که ارزیاب مربوط تا چه حد در زمینه ارزیابی طبقه دارایی ثابت مشهود موردنظر دارای صلاحیت و تجربه است. بدین لحاظ استانداردهای حسابداری ایران مقرر می‌دارد که ارزیابی دارایی‌ها توسط ارزیابان مستقل و دارای صلاحیت حرفه‌ای انجام شود. با این‌حال و باتوجه به اینکه معتبر بودن نتایج ارزیابی مدنظر است، چنانچه واحد تجاری ارزیابان باصلاحیتی در استخدام خود داشته باشد، استفاده از این ارزیابان به‌شرط آنکه نتایج کار آنها مورد تأیید ارزیابان مستقل قرار گیرد بلامانع خواهد بود.

نکته اساسی دیگر در خصوص تجدیدارزیابی دارایی‌ها بحث مازاد(کسری) حاصل از تجدیدارزیابی‌ها می‌باشد که نحوه برخورد استانداردهای حسابداری ایران به‌این شکل می‌باشد که افزایش‌ مبلغ‌ دفتری‌ یک‌ دارایی‌ که از‌ تجدید ارزیابی‌ آن‌ (درآمد غیرعملیاتی‌ تحقق‌ نیافته‌ ناشی از تجدیدارزیابی‌) حاصل شده است باید مستقیماً تحت‌ عنوان‌ «مازاد تجدید ارزیابی»‌ ثبت‌ و در ترازنامه‌ به‌عنوان‌ بخشی‌ از حقوق‌ صاحبان‌ سرمایه‌ طبقه‌بندی‌ می‌شود. از طرف دیگرکاهش‌ مبلغ‌ دفتری‌ یک‌ دارایی‌ در نتیجه‌ تجدیدارزیابی‌ آن‌ به‌عنوان‌ هزینه‌ شناسایی‌ می‌شود.
همان‌طور که می‌دانیم اقلام درآمدی و هزینه‌ای که در ترازنامه و در بخش حقوق صاحبان سهام طبقه بندی می‌شوند باید در صورت‌ سود و زیان جامع‌ انعکاس‌ یابد، لذا مازاد ناشی از تجدید ارزیابی دارایی‌ها به‌جای صورت سود (زیان) دوره یا انباشته، باید در صورت‌ سود و زیان جامع ارائه شود‌. البته هرگاه‌ افزایش‌ در ارزش دارایی عکس‌ یک‌ کاهش‌ قبلی‌ ناشی از تجدیدارزیابی‌ باشد که به‌عنوان‌ هزینه‌ شناسایی‌ گردیده‌ است‌، دراین‌صورت،‌ این‌ افزایش‌ تا میزان‌ هزینه‌ قبلی‌ شناسایی‌ شده‌ در رابطه‌ با همان‌ دارایی‌ باید به‌عنوان‌ درآمد به‌ سود و زیان‌ دوره‌ منظور شود. در مقابل چنانچه‌ کاهش‌ ارزش دارایی عکس‌ یک‌ افزایش‌ قبلی‌ ناشی از تجدیدارزیابی‌ باشد که‌ به‌ حساب‌ مازاد تجدیدارزیابی‌ منظور شده‌ است‌، دراین‌صورت، این‌ کاهش‌ باید تا میزان‌ مازاد تجدیدارزیابی‌ مربوط‌ به‌ همان‌ دارایی‌ به‌ بدهکار حساب‌ مازاد تجدیدارزیابی‌ منظور گردد و در صورت‌ سود و زیان‌ جامع‌ انعکاس‌ یابد و باقیمانده‌ به‌عنوان‌ هزینه‌ شناسایی‌ شود.
حال‌که مازاد حاصل از تجدید ارزیابی در ترازنامه و در بخش حقوق صاحبان سهام ارائه گردید، با ارقام مندرج در این سرفصل چه باید کرد؟ مطابق استانداردهای حسابداری ایران مازاد تجدید ارزیابی به‌عنوان یک درآمد غیرعملیاتی تحقق نیافته در سرفصل حقوق صاحبان سرمایه منعکس می‌گردد. از آنجا که مازاد مزبور درآمد تحقق نیافته است، لذا افزایش سرمایه به‌طور مستقیم، از محل آن مجاز نیست، مگر در مواردی که به‌موجب قانون تجویز شده باشد. مازاد تجدیدارزیابی منعکس شده در سرفصل حقوق صاحبان سرمایه، به‌استثنای مواردی که نحوه عمل حسابداری آن به‌موجب قانون مشخص شده است، باید در زمان برکناری یا واگذاری دارایی مربوط یا به موازات استفاده از آن توسط واحد تجاری، مستقیماً به

Leave a Comment