منابع مقاله درمورد گردشگری شهری، مسابقات ورزشی، حمل و نقل

باید از دیده تعاملی بین عرضه و تقاضا نگریست ؛ طراحی و توسعه یک محصول ، به منظور مرتفع ساختن یک نیاز.همین تعامل است که آثار اقتصادی ، زیست محیطی ، اجتماعی ، فرهنگی و دیگر آثار را تعریف می کند.)
گردشگری از بعد عرضه شامل همه خدمات و ویژگیهایی می شود که در کنار هم قرار می گیرند ، تا آنچه را که مسافر می خواهد ، فراهم آورند.
گردشگری را می توان در سه سطح مورد بررسی قرار داد :
سطح اول : سیاست های گردشگری و چارچوب استراتژی ، دستگاه دولتی متولی گردشگری
سطح دوم : هتل ها ، اسکان ، پذیرایی (تهیه و ارائه غذا) جاذبه ها ، حمل و نقل
سطح سوم : شبکه خدمات حمایتی (پلیس ، اداره پست ، گمرک ، رسانه ها ، بانک ها و …..
گردشگر
در سال 1925 کمیته مخصوص آمار گیری مجمع ملل افراد زیر را جهانگرد شناخت :
الف- کسانی که برای تفریح و دلایل شخصی با مقاصد پزشکی و درمانی سفر می کنند؛
ب- کسانی که برای شرکت در کنفرانس ها ، نمایشگاه ها ، مراسم مذهبی ، مسابقات ورزشی و از این قبیل به کشورهای دیگر می روند ؛
ج- کسانی که به منظور بازاریابی و امور بازرگانی مسافرت می کنند؛
د- افرادی که با کشتی مسافرت می کنند و در بندری در مسیر راه تا 24 ساعت اقامت می نمایند.
در سال 1937نیز کمیته ویژه در رم جهت بررسی پاره ای از مسائل صنعت گردشگری تشکیل گردید و مفهوم گردشگر تفریحی به این شرح ارائه شد: افرادی که در یک دوره 24 ساعته یا بیشتر به یک کشور خارجی سفر می کنند گردشگر خوانده می شوند.این کمیته مسافرت های زیر را به عنوان حرکت هایی گردشگرانه به شمار آورد :
الف-افرادی که در جهت خوش گذرانی، دلایل شخصی و یا مسائل بهداشتی به مسافرت می روند.
ب- افرادی که برای شرکت در کنفرانس مسافرت می کنند.
ج-افرادی که جهت انجام کارهای بازرگانی مسافرت می کنند.
د-افرادی که به یک گردش دریایی می روند.(رضوانی ، علی اصغر ،1374:16)
همچنین در سال 1963 از طرف سازمان ملل و براساس پیشنهاد “کنفرانس بین المللی ترانسپورت و گردشگری” آن سازمان در رم تعریفی دیگر از گردشگر به تصویب رسید که قابل توجه است:
گردشگر یا بازدیدکننده موقت کسی است، که به منظور تفریح، استراحت، گذران تعطیلات، بازدید از نقاط دیدنی، انجام امور پزشکی، درمانی و معالجه، تجارت، ورزش، زیارت، دیدار از خانواده، ماموریت و شرکت در کنفرانس ها، به کشوری غیر از کشور خود سفر می کند، مشروط به اینکه حداقل مدت اقامت او از 24 ساعت کمتر و از 3 ماه بیشتر نبوده و کسب شغل و پیشه هم مد نظر نباشد.
“برنکر” عضو انستیتوی بررسی گردشگری وین در تعریف گردشگر می نویسد: هنگامی که تعدادی از افراد یک کشور به طور موقت محل اقامت خویش را ترک نموده و به منظور گذران تعطیلات، بازدید از آثار تاریخی، شرکت در مسابقات و کنفرانس ها، دیدن اقوام و خویشان، از نقطه ای به نقطه دیگر بروند، گردشگری آغاز می گردد.
“گیلوی” یکی از کارشناسان برجسته اقتصادی اروپا، در تعریف گردشگر می نویسد: تمام افرادی که کشور خود را به مقصد کشوری دیگر ترک و کمتر از یک سال در خارج اقامت نموده و برای هزینه اقامت خود هیچ گونه درآمدی در کشور مورد بازدید نداشته باشند، گردشگر شناخته می شوند.
بنا به تعریفی دیگر عامل گردشگری کسی است که عمل گردشگری را انجام می دهد و به سه دسته تقسیم می شود:
الف . گردشگریهایی که از خارج وارد کشور می شوند؛
ب . گردشگریهایی که مقیم کشور خود هستند و در داخل کشورشان مسافرت می کنند؛
ج . گردشگرهایی که مقیم کشور خود هستند و در خارج کشورشان مسافرت می کنند.
انگیزه این گونه افراد از مسافرت، تفریح، معالجه، تجارت، تحقیق، زیارت، ماموریت و نظایر آن است.
به دیگر سخن گردشگری کسی است که بیش از یک شب و کمتر از 3 ماه در یک محل اقامت کند. بنا به سند آمارگیری مجمع ملل افراد زیر را می توان به عنوان گردشگر باز شناخت:
کسانی که برای تفریح و دلایل شخصی یا مقاصد پزشکی و درمانی، شرکت کنندگان در کنفرانس ها، نمایشگاهها، مراسم مذهبی، مسابقات ورزشی و بازاریابی سفر می کنند (مهدی زاده ،جواد1383:28).
اشکال عمده گردشگری
با توجه به طول مدت مسافرت، نوع تاسیساتی که به خدمت گرفته می شود، فصل و چگونگی سازماندهی مسافرت، همچنین انگیزع عای گوناگون که موجب پیدایش یک جریان گردشگری می شوند، می توان اشکال مختلفی از گردشگری را از یکدیگر تمیز داد. لیکن عواملی که برای طبقه بندی اشکال مختلف گردشگری با توجه به طبقات اجتماعی وجود داشته در حالی که امروزه باید عواملی را مورد استفاده قرار داد که این عوامل، شامل عامل زمان، مکان و انگیزه و هدف است.
با توجه به زمان مدت اقامت و یا به عبارت دیگر طول مدت مسافرت می توان از گردشگری کوتاه مدت و گردشگری دراز مدت صحبت نمودو آنها را از یکدیگر تفکیک کرد.
فصل سال نیز می تواند دو نوع از گردشگری را که شامل شود: که گردشگری زمستانی (از آبان تا فروردین) و گردشگری تابستانی (از اردیبهشت تا مهرماه) است.
مکان مسافرت و یا محل اقامتی که گردشگر انتخاب می کند نیز، شکل معینی را عرضه می دارد. اقامت ممکن است در هتل و یاویلای شخصی، کمپینگ و یا خانه های اجاره ای باشد. انجام چنین مسافرت هایی معمولاً توسط وسایل حمل و نقل زمینی، هوایی و یا دریایی صورت می گیرد که این عامل نیز خود می تواند شکل خاصی از گردشگری زمینی، هوایی و یا دریایی به وجود آورد.
انگیزه و هدف نیز می تواند شکل خاصی از گردشگری و مسافرت باشد. مجموعه چنین عواملی در کنار سایر خواسته ها، نیازها و اهداف انسان اشکال متنوعی از مسافرت های گردشگری را به وجود می آورند، که هر یک از آنها مورد بررسی قرار می گیرند.
2-17- گردشگری تفریحی
این نوع گردشگری شامل افراد یا گروههایی است که جهت استفاده از تعطیلات، تفریح، استراحت، استفاده از آب و هوای گرم تر یا خنک تر از محل اقامت خود به مسافرت می روند.
میزان هزینه و مقصد غالباً از طرف سرپرست خانواده تعیین می شود. نیاز به مسافرت برای تفریح و استفاده از مرخصی های سالیانه و تعطیلات معمولاً با میزان درآمد، سطوح آموزش، میزان جمعیت، درصد شهرنشینی، طول مدت تعطیلات و اوقات فراغت در رابطه است. در انتخاب شهر و یا کشور محل اقامت نیز عواملی مانند هزینه رفت و برگشت، هزینه هتل، غذا، نوشیدنی و خریدهای اضافی، موثر است.
2-18- گردشگری درمانی
این نوع گردشگری شامل افراد و گروهایی است که برای استفاده از تغییر آب و هوا (با هدف پزشکی و درمانی) استفاده از آب های معدنی، گذران دوران نقاهت، معالجه و نظایر آن اقدام به مسافرت می کنند.
گردشگری فرهنگی و آموزشی
این نوع گردشگری برای آشنایی با مواریث فرهنگی و هنری، آداب و رسوم، بناها و آثار تاریخی با هدف های آموزشی، تحقیقاتی و پژوهشی، صورت می گیرد. گردشگریهایی که در این گروه قرار دارند، گردشگر و جهانگرد کاوشگر نامیده می شوند.
2-19- گردشگری اجتماعی
در این گردشگری، عمدتاً هدف های اجتماعی، مردم شناسی، جامعه شناسی و امثال آن مورد نظر است. دیدار دوستان و خویشاوندان نیز از نوع گردشگری اجتماعی به شمار می آیند(Pearce, D. G., 1999;14).
گردشگری ورزشی
هر نوع مسافرتی که به منظور فعالیت های ورزشی باشد، گردشگری ورزشی نامیده می شود، مانند اسکی، پیاده روی، کوهپیمایی، کوهنوردی، دوچرخه سواری، شکار، شنا، قایقرانی، شرکت در مسابقات ورزشی و تماشای مسابقات و امثال آن اینگونه مسافرت ها ممکن است به صورت انفرادی و یا دسته جمعی صورت گیرد. بسیاری از کشورها با تاسیس مجموعه های ورزشی مجهز و ایجاد تسهیلات در امر ورزش و شکار و غیره، جهانگردان راغب با این رشته را جذب می کنند.
گردشگری مذهبی و زیارتی
این نوع گردشگری یکی از رایج ترین اشکال گردشگری در سراسر جهان است. جاذبه های مذهبی، زیارتگاه ها و اماکن مقدسه هر ساله تعداد زیادی از جهانگردان را به سوی خود جلب می کنند. تاسیسات اقامتی و پذیرایی از این نوع از گردشگری مانند مسافرخانه ها و زائر سراها با توجه با بافت اجتماعی و قرهنگی و عقیدتی جهانگردان دارای ویژگی های خاص خود است که در هر کشوری از تنوع بسیار زیادی برخوردار است.
2-20- گردشگری بازرگانی و تجاری
مهمترین مسافرت هایی که تحت این عنوان صورت می گیرد، عبارت اند از: سفرهایی که افراد برای شرکت در بازارهای مکاره و نمایشگاه های کالا و صنایع و یا سرکشی و بازدید از تاسیسات کارخانه و نظایر آن می نمایند و می توانند با شرایط آسان تر و با فرصت بهتری از نقاط دیدنی کشور بازدید کنند. معمولاً در مسافرت های بازرگانی و تجاری با روابط اقتصادی میان کشورها بستگی دارد، در حالی که میزان مسافرت های تفریحی با هزینه مسافرت و درآمد خانواده ها است. افزایش گردشگری تجاری و بازرگانی تحت تاثیر کاهش کرایه حمل و نقل کالا نیز قرار می گیرد و سهولت جابه جایی و تردد از عوامل دیگری است که به آن رونق می بخشد.
2-21- گردشگری سیاسی
مسافرت به منظور شرکت در اجلاس و مجامع بین المللی، کنگره ها و سمینارهای سیاسی، جشن های ملی و مذهبی، مراسم ویژه سیاسی مانند تدفین رهبران و شخصیت های سیاسی، پیروزی رهبران احزاب و به حکومت رسیدن آنها و نظایر آن گردشگری سیاسی خوانده می شود.
عناصر گردشگری شهری
در این خصوص میتوان از عناصر اولیه و ثانویه نام برد،عناصر اولیه به ترکیبی از جاذبه هایی اشاره میکند که جالب و منحصر به فرد است و در نتیجه قادر به جذب گردشگران میشود، عناصر ثانویه شامل امکانات و تسهیلات شهری در ارتباط با گردشگری است.(دیناری،1384 :3)
2-22- عناصر اولیه گردشگری شهری
عناصری که رکن و عامل اصلی در جذب گردشگر به شهر میشود و گردشگر برای بازدید از آنها هزینه میپردازد و درشهر ماندگار میشود،به عنوان عناصر اولیه گردشگری میتوان نام برد مانند:خدمات و تسهیلات فرهنگی(تئاتر،کنسرت،سینما،گالری های هنر)،خدمات و تسهیلات ورزشی(مسابقات ورزشی بین المللی،المپیک،جام جهانی )،خدمات تفریحی( جشنواره ها) ، ویژگی های فیزیکی در شهر ها (الگوی خیابان های تاریخی،بناهای جذاب و دیدنی به سبکهای مختلف معماری،فضاهای سبز شهری)، نهادهای اجتماعی و فرهنگی ( موسیقی ، رقص ). (موحد، 1386: 73)
عناصر ثانویه گردشگری شهری
عناصر ثانویه گردشگری شهری عبارت است از عناصری که به گردشگران خدمات می دهد ، وجود این خدمات برای گردشگران ضروری است و هرچه از کمیت و کیفیت بیشتری برخوردار باشد عاملی مهم در ماندگاری گردشگری محسوب می شود ، از جمله این عناصر عبارت اند از : مراکز اقامتی ( مهمان سراها ، هتل ها )، خدمات فروشگاهی ، بازار ، مراکز خرید ، حمل و نقل شهری .( موحد ،1386: 78)
2-23- پیامدهای گردشگری شهری
تغییرات ناشی از گردشگری می تواند پیامدهای مثبت و منفی را به دنبال داشته باشد . به طور کلی آثار و پیامدهای گردشگری شهری عبارت است از: تغییر در چشم اندازهای شهری ، تغییر و تخریب در محیط زیست شهری ، ایجاد تغییراتی در ابنیه تاریخی ، آثار مطلوب و نامطلوب فرهنگی و اجتماعی .(شهام و دادفر، 1385: 18)
از جمله پیامدهای مثبت گردشگری شهری عبارت است از : حفاظت از جاذبه های طبیعی شهری ، حفاظت و نگهداری از آثار و ابنیه تاریخی ، بهسازی و نو سازی ، محیط شهری ، توسعه تجهیزات و خدمات زیر بنایی ، مزیتهای اقتصادی ، حفظ و اشاعه هنرهای سنتی و آداب و رسوم باستانی ، تبادل فرهنگی .
از جمله پیامدهای منفی گردشگری شهری عبارت است از: فرسودگی و تخریب محیط زیست شهری ، ایجاد آلودگی هوا و صوتی ، آسیب دیدن ابنیه و آثار تاریخی ، به هم زدن طرح های استفاده از زمین در فضای شهری ، ایجاد نابرابری اقتصادی . ( الوانی و پیروز بخت ، 1385: 122-126)
اثرات فرهنگی و اجتماعی گردشگری شهری
از

مطلب مشابه :  دانلود پایان نامه دربارهکار و کوشش، جهان خارج، اندرزنامه

Leave a Comment