رشته مدیریت-دانلود پایان نامه با موضوع استانداردهای حسابداری

دانلود پایان نامه

اتکا» و «مربوط بودن» بوجود آورد. در این میان اهداف حسابداری مبتنی بر ارائه اطلاعات مفید برای تصمیمات استفاده‌کنندگان نقش تعیین کننده‌ای در این موازنه خواهد داشت و کفه ترازو را به سود آن ویژگی از اطلاعات که این هدف را تأمین نماید، سنگین‌تر خواهد نمود. همان‌طور که در نگاره شماره 2-1 مشاهده گردید، قابل اتکابودن متشکل از مفاهیم «کامل بودن»، «بی‌طرفی»، «احتیاط» و «بیان صادقانه» می‌باشد.

2-3-2-1. کامل‌ بودن‌
اطلاعات‌ مندرج‌ در صورت‌های‌ مالی‌ هنگامی معتبر است که باتوجه‌ به‌ سطح اهمیت‌ و ملاحظات‌ مربوط‌ به‌ فزونی‌ منافع‌ بر هزینه‌ تهیه‌ و ارائـه‌ آن‌ها‌، کلیه حقایق لازم در خصوص وقایع اقتصادی را بیان نماید. حذف‌ بخشی‌ از اطلاعات‌ ممکن‌ است‌ باعث‌ شود که‌ اطلاعات‌ نادرست‌ یا گمراه‌کننده‌ شود و لذا قابل‌ اتکا نباشد و از مربوط‌بودن‌ آن‌ کاسته‌ شود (کمیته تدوین استانداردهای حسابداری، 1388). با این حال کامل بودن مفهومی نسبی است و اطلاعات مالی اساساً نمی‌توانند همه واقعیت‌های مربوط به رویدادهای اقتصادی را بیان کند.

2-3-2-2. بی‌طرفی‌
بی‌طرفانه بودن اطلاعات مالی بدین معنی ‌است که در اندازه‌گیری فعالیت‌های مالی از سوء‌گیری و تمایلات‌ جانبدارانه‌ و هرگونه افراط و تفریط و خوش‌بینی یا بدبینی اجتناب شود. همچنین وقایع کوچک و کم اهمیت را بزرگ و رویدادهای با اهمیت را حقیر جلوه نداده و در عین حال از هرگونه پیش‌داوری و پرهیز شود. به‌عنوان مثال اهمیت دادن به تمایلات مدیریت مبنی بر نشان دادن بهترین تصویر ممکن از سودآوری واحدتجاری، موجب گمراهی تصمیم‌گیرندگانی خواهد شد که در صدد اعطای اعتبار به واحد تجاری و یا خرید سهام آن می‌باشند.
اندازه‌گیری‌های حسابداری هنگامی بی‌طرفانه و عینی محسوب می‌شود که اگر اشخاص ذیصلاح مختلفی، رویدادها و فعالیت‌های مالی مربوط را با استفاده از مقیاس و روش‌های اندازه‌گیری یکسانی اندازه‌گیری نمایند، به نتایج واحدی دست‌یابند. اما در عین حال بسیاری از اندازه‌گیری‌های منعکس در صورت‌های مالی مبتنی بر قضاوت است. برآوردهای اجتناب ناپذیر در زمینه‌های مختلف نظیر عمرمفید دارایی‌های ثابت، ارزش خالص بازیافتنی موجودی‌ها و غیره باعث گردیده که صورت‌های مالی از حالت کاملاً عینی خارج شده و در مواردی ارزش‌ها و اندازه‌گیری‌های حسابداری مبتنی بر برآوردها و اظهارنظرهای کارشناسان و مدیریت باشد. اگرچه استفاده از چنین روش‌هایی اغلب به ارائه اطلاعات مربوط کمک می‌کند اما به سودمندی اطلاعات مالی از لحاظ قابلیت اتکا لطمه می‌زند. به‌طور کلی اطلاعاتی که کمتر بر قضاوت و برآورد مبتنی است قابلیت اتکا بیشتری خواهد داشت (مشکی، 1384).
2-3-2-3. احتیاط‌
واحدهای تجاری همواره در تهیه گزارشات مالی با ابهاناتی مواجه می‌شوند. چنین ابهاماتی با رعایت احتیاط باید در صورت‌های مالی و همراه با افشای ماهیت و میزان آن مورد شناسایی قرارگیرد. احتیاط‌ عبارت‌ است‌ از کاربرد درجه‌ای‌ از مراقبت‌ و دقت که‌ در اعمال‌ قضاوت‌ برای‌ انجام‌ برآورد در شرایط‌ ابهام‌ مورد نیاز است،‌ به‌گونه‌ای‌ که‌ درآمدها یا دارایی‌ها بیشتر از واقع‌ و هزینه‌ها یا بدهی‌ها کمتر از واقع‌ ارائه‌ نشود (کمیته تدوین استانداردهای حسابداری، 1388). بر این اساس واحدهای تجاری در رویایی با وضعیت‌هایی که در ازای آن می‌توان از روش‌های متعدد پذیرفته شده حسابداری استفاده نمود، روشی را انتخاب و اعمال نمایند که دارای حداقل اثر فزاینده بر سودخالص و جمع دارایی‌های شرکت باشد. از طرفی اعمال‌ احتیاط‌ نباید منجر به‌ ایجاد اندوخته‌های‌ مخفی‌ یا ذخایر غیرضروری‌ گردد یا دارایی‌ها و درآمدها را عمداً کمتر از واقع‌ و بدهی‌ها و هزینه‌ها را عمداً بیشتر از واقع‌ نشان‌ دهد زیرا این‌ امر موجب‌ نقض‌ بی‌طرفی‌ است‌ و بر قابلیت‌ اتکای‌ اطلاعات‌ مالی‌ اثر می‌گذارد.
2-3-2-4. بیان‌ صادقانه‌
اطلاعات مالی باید با رویدادها و وقایعی که به‌واسطه آن اطلاعات بیان می‌شود، مطابقت داشته‌باشد. به عبارت دیگر اطلاعات مالی باید اثر معاملات‌ و سایر رویدادهایی‌ را که‌ ادعا می‌کند بیانگر آن‌ است‌ یا به‌‌گونه‌ای‌ معقول‌ انتظار می‌رود بیانگر آن‌ باشد، به‌طور صادقانه‌ بیان‌ کند. بیشتر اطلاعات‌ مالی‌ تا حدی‌ در معرض‌ این‌ خطر‌ قرار دارند که‌ آنچه‌ را که‌ مدعی‌ نمایش‌ آن‌ هستند کاملاً به‌طور صادقانه‌ بیان‌ نکنند. این‌ بدان ‌دلیل‌ است‌ که‌ در تشخیص‌ معاملات‌ و طراحی‌ و اعمال‌ روش‌های‌ اندازه‌گیری‌ و همچنین انتقال پیام‌های‌ مرتبط‌ با آن‌ معاملات‌ مشکلات‌ ذاتی‌ وجود دارد.
باید به این نکته توجه نمود که بیان صادقانه الزاماً به معنی «دقیق بودن» نیست. اصولاً اطلاعات مالی برحسب اهمیت نسبی وقایع و موارد استفاده از اطلاعات، از درجات مختلف دقت برخوردارند. برای مثال در ارزشیابی موجودی‌ها، اقلام با ارزش باید با دقت شمارش و ثبت شوند درحالی‌که برای اقلام کم اهمیت می‌توان با استفاده از روش‌های آماری و برآورد استفاده نمود. چنین اطلاعاتی علی‌رغم دارابودن درجات مختلفی از دقت در اندازه‌گیری، صحیح و معتبر تلقی می‌شوند (مشکی، 1384).
درخصوص بیان صادقانه اطلاعات ذکر این نکته ضروریست که عملیات و رویدادهای مالی باید براساس واقعیت مالی و محتوای‌ معاملات‌ و نه صرفاً با شکل‌ قانونی‌ آن‌ها مدنظر قرارگیرد، این مطلب در متون حسابداری تحت عنوان «رجحان محتوا برشکل» مطرح می‌شود. برای مثال می توان به اجاره به‌شرط تملیک اشاره نمود. هرچند اثرات‌ خصوصیات‌ قانونی‌ یک‌ معامله‌ خود بخشی‌ از محتوا و اثر تجاری‌ آن‌ است‌، این‌ اثرات‌ بایستی‌ در چارچوب‌ کلیت‌ معامله‌ ازجمله‌ هرگونه‌ معاملات‌ مرتبط‌ مورد تفسیر قرار گیرد. (کمیته تدوین استانداردهای حسابداری، 1388).
باتوجه به مطالب ارائه شده، «مفید بودن» اطلاعات زمانی حاصل خواهد شد که اطلاعات مالی دارای دو ویژگی «مربوط بودن» و «قابل اتکا بودن» باشد. این دو ویژگی به نوبه خود متشکل از ویژگی‌های دیگری می‌باشند که پیش‌تر اشاره گردید. اگر اطلاعاتی دارای کلیه ویژگی‌های کیفی باشد، بسیار مطلوب است، ولی این مطلب که ویژگی‌های مختلف و به‌ویژه دو ویژگی «مربوط بودن» و «قابل اتکا بودن» غالباً با هم رابطه معکوس داشته و تقویت یکی به بهای تضعیف دیگری تمام می‌شود، موجب گردیده که تمام ویژگی‌های کیفی اطلاعات حسابداری را نتوان به‌طور همزمان و یکجا جمع نمود. لذا باید تلاش شود
تعادلی منطقی بین ویژگی‌های مختلف اطلاعات برقرار گردد، زیرا پرداختن بیش از حد به یک ویژگی و بی‌اهمیت دانستن دیگری، موجب کاهش سودمندی اطلاعات برای تصمیم‌گیرندگان خواهدشد. البته باید توجه داشت که گروه‌های مختلف استفاده‌کننده از گزارش‌های مالی برحسب نوعی تصمیمی که می‌گیرند، دست‌یابی به ویژگی خاصی را دراولویت قرار می‌دهند اما از آنجایی که گزارش‌های مالی برای رفع نیازهای اطلاعاتی کلیه گروه‌های استفاده‌کننده تهیه می‌شود، لذا ایجاد تعادل منطقی بین ویژگی‌های مختلف ضرورت خواهد داشت.
پس از شناسایی استفاده‌کنندگان از اطلاعات مالی و نیازهای اطلاعاتی آنان، به بررسی ویژگی‌های کیفی اطلاعات جهت ارائه اطلاعاتی مفید برای استفاده‌کنندگان و رفع نیازهای اطلاعاتی آن‌ها پرداختیم. در ادامه روش‌های ارزش‌گذاری دارایی‌ها را مورد بررسی قرار خواهیم داد. این روش‌ها از آن جهت حائز اهمیت هستند که باعث ایجاد اطلاعاتی با ویژگی‌های فوق‌الذکر می‌گردند. لذا شناسایی و استفاده صحیح از آن‌ها موجبات تهیه اطلاعات سودمند برای ذینفعان را فراهم خواهد نمود.

مطلب مشابه :  فایل رایگان پایان نامه مدیریت :تعاملات اجتماعی

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوند.

برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  77u.ir  مراجعه نمایید

رشته مدیریت همه موضوعات و گرایش ها : صنعتی ، دولتی ، MBA ، مالی ، بازاریابی (تبلیغات – برند – مصرف کننده -مشتری ،نظام کیفیت فراگیر ، بازرگانی بین الملل ، صادرات و واردات ، اجرایی ، کارآفرینی ، بیمه ، تحول ، فناوری اطلاعات ، مدیریت دانش ،استراتژیک ، سیستم های اطلاعاتی ، مدیریت منابع انسانی و افزایش بهره وری کارکنان سازمان

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

2-4. روش‌های ارزش‌گذاری دارایی‌ها
براساس اصل بهای تمام شده (یکی از اصول بنیادی حسابداری) دارایی‌های تحصیل شده در مبادلات، باید برحسب بهای تمام شده ثبت و بر همین اساس نیز در صورت‌های مالی منعکس شوند. این بهای تمام شده در واقع نشان دهنده ارزش اقلام تحصیل شده در معاملات حقیقی و در شرایط عادی می‌باشد و به هیچ وجه مبتنی بر برآورد و یا حدس و گمان و اعمال قضاوت‌های شخصی نمی باشد، لذا کاملاً عینی و قابل اتکاست. در دوره‌های مالی بعد از دوره‌ای که دارایی درآن تحصیل شده است، می‌توان دارایی‌ها را به روش‌های مختلفی ارزش‌گذاری نمود. این روش‌ها به دو دسته کلی تقسیم‌بندی می‌شوند که عبارتند از «روش بهای تمام شده» و «تجدید ارزیابی».
با رشد جوامع و افت و خیز اقتصاد آن‌ها، مقوله افزایش قیمت‌ها و تورم به عنوان یکی از مشکلات روزمره جوامع مورد توجه اندیشمندان مسائل مالی و اقتصادی قرارگرفت. با افزایش نرخ‌های تورم و نامربوط شدن ارزش‌های حاصل از بکارگیری روش بهای تمام شده، حسابداران به فکر تعدیل ارزش‌ها، برمبنای تغییر شاخص قیمت‌ها افتادند و به این ترتیب روش بهای تمام شده تعدیل گردید که این روش در متون حسابداری با عنوان روش «بهای تمام شده تعدیل شده برمبنای سطح عمومی قیمت‌ها» شناخته می‌شود. با گذشت زمان و افشاء ارزش‌ها برمبنای تعدیل سطح عمومی قیمت‌ها، به دلایل مختلف از جمله نامعتبر بودن نرخ‌های تورم و شاخص عمومی قیمت‌ها، قابلیت اتکای این روش مورد تردید قرارگرفت و صاحب‌نظران با توجه به مربوط بودن ارزش‌های جاری به تصمیمات استفاده‌کنندگان، استفاده از ارزش‌های جاری را برای ارزش‌گذاری دارایی‌ها، مناسب‌تر دانستند و روش تجدید ارزیابی را به‌عنوان جایگزینی برای روش بهای تمام شده مجاز دانستند. لازم به‌ذکر است که برای تجدیدارزیابی دارایی‌ها و ارائه ارزش‌های روز معیار‌های مختلفی مانند «ارزش‌منصفانه»، «بهای جایگزینی» و غیره وجوددارد. همانطور که ملاحظه می‌کنید تغییرات روش‌های ارزش‌گذاری دارایی‌ها منطبق با اهداف اصلی حسابداری یعنی فراهم نمودن اطلاعات سودمند برای استفاده‌کنندگان بوده‌ است.
در راستای هماهنگی با استانداردهای بین‌المللی و استفاده از روش‌های نوین حسابداری، استاندارد شماره 11 حسابداری ایران با عنوان «دارایی‌های ثابت مشهود»، در خصوص اندازه‌گیری دارایی‌ها پس از شناخت اولیه بیان می‌کند که واحد تجاری باید یکی از دو روش «بهای تمام شده» یا «تجدید ارزیابی» را به‌عنوان رویه حسابداری خود انتخاب کند و آن را در مورد تمام اقلام یک طبقه دارایی‌های ثابت مشهود به‌کار گیرد (کمیته تدوین استانداردهای حسابداری، 1388). به این ترتیب امکان استفاده از روش‌های نوین ارزش‌گذاری و ارائه اطلاعات مربوط به استفاده‌کنندگان در ایران فراهم گردیده است. در ادامه به تشریح بیشتر روش‌های فوق الذکر می‌پردازیم.
2-4-1. روش بهای تمام شده
بهای تمام شده تاریخی را این گونه تعریف می‌کنند: کل قیمتی را که شرکت باید بپردازد تا مالک دارایی شود و از آن استفاده نماید، این قیمت شامل همه پرداخت‌های لازم برای تملک دارایی در محل می‌شود تا دارایی مزبور در وضعی قرارگیرد که خدمات لازم برای تولید یا عملیات دیگر را انجام دهد (هندریکسون و ون‌بردا، 1992). در واقع این مبلغ اولین ثبت دارایی‌ها را در دفاتر شرکت ایجادمی کند. باتوجه به اینکه این مبلغ ناشی از یک معامله واقعی و در شرایط عادی می‌باشد، براین اساس برخی معتقدند که این رقم باید در دفاتر و همچنین گزارشات مالی ثبت و ارائه شود و به مرور زمان فقط منافع کسب شده از دارایی، از بهای تمام شده آن کاسته و رقم باقی‌مانده برای سال‌های آتی گزارش شود. این شیوه عمل همان روش بهای تمام شده می‌باشد. استاندارد شماره 11 حسابداری ایران روش بهای تمام شده را مبلغ دفتری یعنی بهای تمام شده پس از کسر هرگونه استهلاک انباشته و کاهش ارزش انباشته، می‌داند (کمیته تدوین استانداردهای حسابداری، 1388). این بدان معناست که هرسال باید استهلاک دارایی را محاسبه و از ارزش دفتری آن کسر کرد.
از آن‌جاکه دوره انتفاع رسانی دارایی‌ها محدود می‌باشد، بنابراین بهای تمام شده دارایی‌ها در قالب هزینه و به دوره‌هایی که دارایی مورد استفاده قرار می‌گیرد، تخصیص داده می‌شود. مبلغ تخصیص یافته به هر دوره را استهلاک می‌نامند. تخصیص بهای تمام شده به دوره مختلف از آن جهت صورت می‌پذیرد که بهای تمام شده دارایی با منافع حاصل از آن در هر دوره مقابله شوند و به این ترتیب اصل تطابق رعایت گردد.
با عنایت به مطالب فوق می‌توان دریافت رقمی که در نتیجه بکارگیری روش بهای تمام شده در گزارشات مالی پدیدار خواهد شد، بهای تمام شده دارایی پس از کسر استهلاک خواهد بود. در واقع قسمتی از بهای روز خرید دارایی به عنوان ارزش دارایی ارائه خواهد شد. این رقم در دوره‌های تورمی با مبالغ مورد نیاز برای جایگزینی دارایی متفاوت خواهد بود بنابراین از ویژگی مربوط بودن اطلاعات کاسته خواهدشد.
حسابداری بهای تمام شده تاریخی، به علت اینکه اطلاعات موجود در ترازنامه را به جای ارزش‌های جاری برحسب بهای ‌تمام ‌شده ‌تاریخی گزارش می‌کند، باعث تفسیر غلط اطلاعات می‌شود. صورت‌های مالی تهیه شده مطابق این اصل صحیح هستند ولی درک چگونگی تأثیر ارزش‌های گذشته به منظور ارزشیابی و ارزیابی عملکرد مدیران، دشوار است. برطبق حسابداری بهای تم
ام شده تاریخی ابتدایی‌ترین ابزار برای انتقال اطلاعات در مورد ارزش به استفاده‌کنندگان، صورت سود و زیان خواهد بود، نه ترازنامه. همچنین در این روش درآمدها نشان دهنده‌ی این موضوع هستند که چگونه شرکت در انجام معاملات مربوط به خرید از بازار با مناسب‌ترین قیمت (اقلام ورودی) و فروش یا ارائه‌ی خدمت به مشتریان (اقلام خروجی)، عمل کرده است. یعنی سود‌ها و درآمدهای مبتنی بر بهای تمام شده تاریخی، ارزش افزوده‌ی ناشی از خرید مواداولیه به یک قیمت و انتقال آن‌ها براساس مدل تجاری و فروش آن‌ها به قیمت دیگر را گزارش می‌کند.
درمقایسه با حسابداری ارزش منصفانه، در این روش درآمدهای جاری می‌توانند درآمدهای آینده که در مورد آن‌ها ارزشیابی می‌تواند انجام شود را پیش‌بینی کنند. نسبت (B/P) برابر یک نخواهد بود و نسبت (E/P)، درآمدهای جاری را به عنوان یک مبنا برای پیش‌بینی درآمدهای آینده، قرار خواهدداد. درآمد‌ها، مباشرت مدیران را در خرید و فروش به قیمتی که به نفع شرکت باشد، اندازه‌گیری می‌کنند. یعنی افزایش ثروت در بازار. درآمدها، تغییرات ناگهانی ارزش را گزارش نخواهند کرد، اما تغییرات ناگهانی در مبادلات مربوط به ورودی‌ها و خروجی‌های بازار را بیان می‌کند.
بطور خلاصه، حسابداری بهای تمام شده تاریخی، ارزش‌هایی را نشان می‌دهد که در جریان خرید مواد اولیه از تهیه‌کنندگان و انتقال آن بر مبنای اهداف تجاری و سپس فروش محصول یا خدمات به مشتریان به بیش از بهای تمام شده، تولید می‌شود (پنمن، 2007).
پیامدهای پذیرش بهای تمام شده تاریخی یک دارایی عبارتند از الف) بیش از واقع نشان‌دادن سودخالص و ب) گمراه ساختن استفاده‌کنندگان از صورت‌های مالی (کول، 2004). اگر سود خالص در نتیجه محاسبه نادرست استهلاک بیش از واقع نشان‌ داده شود، صورت سود(زیان) دیگر نشان‌دهنده دقیق هزینه استهلاک نخواهدبود. بیش از واقع نشان‌دادن سود خالص منجر به تعبیر نادرست از سودسهام و سود و (زیان) انباشته می‌شود. و سرمایه‌گذاران ممکن است سهام را تحت سؤ برداشت خریداری کرده و پیش‌بینی‌هایی انجام دهند که احتمالاً غلط از آب درمی‌آید (کول، 2004).

استفاده از بهای تمام شده تاریخی برای محاسبه استهلاک یک دارایی می‌تواند موجب یک اشتباه زنجیره‌ای شود. هزینه استهلاک کمتر از واقع شناسایی می‌شود در نتیجه سودخالص بیش‌ از ‌واقع گزارش خواهدشد، این امر باعث می‌شود که سودسهام پرداخت‌شده براساس سودی که تحقق نیافته پرداخت گردد، درآمد قبل از مالیات افزایش می‌یابد، مالیات بر درآمد بیش از واقع گزارش می‌گردد، سرمایه‌گذارانی که با اتکا به اطلاعات سود هر سهم، که بیشتر از واقع گزارش شده اقدام به خرید سهام با قیمت بیش از واقع می‌نمایند (کول، 2004).
به نظر مشکی (1384) استفاده از بهای تمام شده تاریخی دارای دو عیب جدی است اول اینکه ارزش دارایی‌ها درگذر زمان تغییر می‌کند و بدین ترتیب قیمت تمام شده ویژگی «مربوط بودن» خود را از دست می‌دهد و دوم اینکه واحدهای

Leave a Comment